12. Sınıf: Kendinle İlk Büyük Sözleşmen

Bu yıl zor.

Bunu inkâr etmeye gerek yok.

Sabah uyanırken yorgun hissetmen normal. Bazen dersin başına oturup dakikalarca boşluğa bakman, deneme sonuçlarını gördüğünde kalbinin sıkışması da… Çünkü 12. sınıf yalnızca akademik bir süreç değil; duygusal olarak da insanı sınayan bir dönemdir.

Ama bilmen gereken bir şey var:

Bu yorgunluk bir zayıflık değil, bir dönüşümün işaretidir.

12. sınıf, ilk kez kendinle ciddi bir sözleşme yaptığın yıldır. Kimse duymadan, kimseye ilan etmeden verdiğin bir söz… “Kolay olmasa da devam edeceğim.” demektir bu. Herkes bıraktığında bile masaya yeniden oturabilme iradesidir.

Bazen “yetişmeyecek” hissi gelir.

Bazen “ya olmazsa?” sorusu zihnini ele geçirir.

Bu düşünceler yalnızca senin değil; bu yoldan geçen herkesin ortak yüküdür. Önemli olan, bu düşüncelerin seni durdurmasına mı izin vereceğin, yoksa onları aşarak yoluna mı devam edeceğindir.

Hedef koymak, kendine yük bindirmek değildir.

Tam tersine, dağınık kaygıları tek bir noktada toplamaktır. Ne için mücadele ettiğini bilmek, zihni sakinleştirir. Çünkü belirsizlik yorar; yön ise güç verir.

Unutma:

Kötü geçen bir deneme, başarısızlık değildir.

Yorulduğun bir gün, yetersizlik değildir.

Ara sıra düşen motivasyon, vazgeçtiğin anlamına gelmez.

12. sınıf sana şunu öğretir:

    
    

    Disiplin, her gün istekle çalışmak değil; istemediğin günlerde bile devam edebilmektir. Başarı, hiç zorlanmamak değil; zorlanırken pes etmemektir.

Bu yıl kendine verdiğin söz, yalnızca bir üniversite hedefiyle ilgili değildir. Bu söz, “kendimi yarı yolda bırakmayacağım” deme cesaretidir. Ve bu cesaret, hayatın her alanında seninle kalır.

Belki bugün her şey net değil.

Belki hâlâ korkuların var.

Ama şunu bil: Elinden geleni yapan hiçbir emek kaybolmaz.

Bu yıl geçecek.

Sınav bitecek.

Ama kendinle yaptığın bu sözleşme, seni sen yapan en güçlü adımlardan biri olarak kalacak.

Ve bir gün geriye baktığında şunu diyeceksin:

“Zorlandım ama vazgeçmedim.”